Przeskocz do treści

Biografia

Stanisław Hebanowski :  artysta i człowiek teatru w Schillerowskim rozumieniu tych słów.

St. Hebanowski wywodzi się z rodziny krakowskich drukarzy z XVII i początku XVIII wieku. Pradziadek Stanisława był profesorem gimnazjum klasycznego.
Dziadek, również Stanisław, ożenił się z Prądzyńską i wszedł w kręgi wielkopolskiej szlachty. Przeszedł do historii jako budowniczy gmachu Teatru Polskiego w Poznaniu, twórca budynku, w którym wnuk miał kiedyś stawiać pierwsze literackie kroki.

Panicz Stulek urodzil się we dworze w Brzóstkowie zimą 1912 roku. Prawnuka profesora klasycznego gimnazjum posłano do gimnazjum klasycznego w pobliskim Jarocinie.
Tu wkuwał łacinę i grekę, które tak mu się miały po latach przydać jako tłumaczowi, tutaj też prezesował kółku dramatycznemu, grywał w Dyliżansie i Cięzkich czasach.
Z maturą w kieszeni jako siedemnastolatek trafił na Uniwerytet Poznański. Powąchał dwa lata prawa i przeniósł się na historię sztuki i filozofię ścisłą.
„Tam -wspomina-poznałem Heraklita, Platona, Kanta, Spinozę, Pascala, Kierkegaarda, ciągle z nimi obcuję.”

Nim nadszedł wiek męski, były lata okupacji, które Hebanowski, aż do Powstania, spędził w Warszawie, gdzie przeżywał pierwsze fascynacje teatrem . Nawiązał tam przyjaźnie z Jerzym Andrzejewskim, Stanisławem Dygatem, Hugonem Morycińskim, a także z Adwentowiczem i Schillerem. Z Warszawy powraca do Poznania, gdzie terminuje  u mistrza Willama Horzycy w sezonach przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych, tutaj kształtuje się jego widzenie świata teatru.
Po odejściu Horzycy Hebanowski zostaje w Poznaniu, gdzie wzbogaca repertuar przywracając zapomniane i wprowadzając nieznane tytuły. Poświęca się pracom adaptatorskim,  dokonuje przekładów z francuskiego i greki. Tworzy pierwsze prace reżyserskie oparte na scenkach eksperymentalnych a także recenzje, eseje, szkice historyczno- teatralne.
Pod koniec lat sześćdziesiątych przenosi się do Gdańska do Teatru Wybrzeże. Tutaj lata doświadczeń zaowocują najwybitniejszymi osiągnięciami Stanisława Hebanowskiego.

Na scenie Teatru Wybrzeże zrealizował 23 przedstawienia. Były to m.in. Czekając na Godota Becketta (prem. 30 V 1970), Maleńka Alicja Albeego (prapremiera polska 17 IV 1971), Cmentarzysko samochodów Arrabala (prem. 29 IV 1972), polska prapremiera Heleny Eurypidesa we własnym przekładzie (3 III 1973), Sen Kruszewskiej (prem. 26 I 1974), Wesele Wyspiańskiego (prem. 20 XI 1976), Samuel Zborowski Słowackiego (prem. 11 VI 1977), W mrokach złotego cielca, czyli Bazylissa Teofanu Micińskiego (prem. 22 IV 1978), Makbet Szekspira (prem. 3 V 1980).

Za jego dyrekcji artystycznej w Teatrze Wybrzeże reżyserowali m.in. Marek Okopiński, Ryszard Major, Tadeusz Byrski, Jerzy Kreczmar, Zbigniew Bogdański, Marcel Kochańczyk, Kazimierz Kutz i Maciej Prus.

Stanisław Hebanowski zmarł na dworcu kolejowym w Gdyni w drodze do Szczecina, gdzie prowadził próby do Czekając na Godota, sztuki, którą rozpoczął swój związek z teatrem na Targu Węglowym.

żródło : A. Żurowski : Hebanowski, Uniwersytet Gdański

Reklamy
Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: